Tulpenrallye 1957

Het verhaal van 1957: De rally wordt dit jaar behoorlijk vernieuwd. Er zijn nog maar vier startplaatsen en de route verloopt vrijwel uitsluitend door Duitsland en Oostenrijk, met slechts een klein gedeelte in Frankrijk, als gevolg van de benzineproblemen door de Suez-crisis. Verder kent de rally onderweg geen rustdag en is er ook tussen de slotproef op Zandvoort op vrijdag en de prijsuitreiking op zaterdag geen rustdag. Het handicapsysteem is mede op basis van de kritiek in het voorgaande jaar komen te vervallen. Evenals in 1953 en 1954 wordt het klassement berekend op basis van punten behaald in de klasse op de klassementsproeven. Omdat er vijf groepen zijn met elk elf klassen op basis van cilinderinhoud (per klasse zijn er minimaal tien inschrijvingen nodig) strijden de deelnemers binnen hun klasse tegen gelijkwaardige tegenstanders. De rally is met veel moeite tot stand gekomen dit jaar, en een week voor de start is er nog een probleem. De staat Baden-Wurttemberg wil op het laatste moment geen toestemming geven. Hiermee komt ook de route in Frankrijk in gevaar, omdat de route van Duitsland naar de Vogezen door deze staat voert. Een aantal vliegreizen van Nortier en zijn collega’s naar Duitsland en enige nachtelijke ritten in het gebied leveren uiteindelijk toch nog de benodigde toestemming op. 118 van de 220 inschrijvingen bestaan uit buitenlanders, verdeeld over 13 nationaliteiten. 20 merken en 66 verschillende typen auto’s verschijnen aan de start. De rallyklasse trekt opnieuw slechts weinig deelnemers: 10. Hans Tak is weer één van de favorieten met zijn Mercedes 300 SL, evenals de Deen Andersen met een zelfde auto. Piet Jetten en Louis van Noordwijk starten met een Vauxhall Victor die een dag voor de start door de F.I.A. officieel wordt goedgekeurd. De Zweed Carstedt start met zijn vrouw Gulli in zijn zesde Tulpenrallye. De aanlooproutes komen bij elkaar in Stuttgart waar het gezamenlijke traject begint. Door de sneeuw op de Autobahn kan een aantal van de elf gestarte Goggomobils de gemiddelde snelheid (75 km/u) niet halen en loopt reeds route-strafpunten op. Aan de start op de Solitude-ring regent het bijzonder hard. Later zal dit overgaan in sneeuw en op het traject in de Beierse Alpen heeft men veel last van ijs. Op deze ring ligt direct de eerste klassementsproef, Glemseck-Dreispitz, over 3 km. In Nagold is de eerste regelmatigheidscontrole. De deelnemers krijgen een bulletin uitgereikt waarin hen gevraagd wordt hoe hoog de gemiddelde snelheid is; dit is een waarschuwing voor mogelijke volgende controles. De volgende proef loopt van Freiburg omhoog naar Schauinsland. De proef wordt met 4 km ingekort, omdat het hoogste gedeelte van de proef geheel uit ijs bestaat. De route door Frankrijk bedraagt 330 km, zodat de deelnemers deze af kunnen leggen zonder te tanken. De proef over de Ballon d’Alsace bedraagt dit jaar 9.5 km met een hoogteverschil van 500 meter. Bij de rust van een uur in Garmisch-Partenkirchen (een ontbijt in het Olympisch ski-stadion), zijn de deelnemers vermoeid en vinden zij de rally zwaar, met name door het barre winterweer. Een dag later bij de rust op de Nürburgring, wanneer er geen problemen zijn geweest met sneeuw en ijs, gaan er toch weer stemmen op dat de rally aan de lichte kant is. Na Garmisch volgt de 3.4 km lange proef van Berchtesgaden naar Obersalzberg met een stijgings-percentage van 24%. Met name de route van de vierde naar de vijfde proef, voor een groot deel langs de Tsjechische grens, is te eenvoudig. De organisatie had meerdere proeven gepland, maar hier werd op het laatste moment geen toestemming voor gegeven. De proef op de Nürburgring loopt dit jaar van Breidscheid naar het Gegengerade over 9.5 km. Van hieruit gaan de deelnemers via Eindhoven terug naar de finish in Noordwijk. Bill Banks, tweede in 1953 en 1955, raakt de weg kwijt en loopt daarmee twee strafpunten op. Als hij op het traject naar Schotten opnieuw de weg kwijt raakt, geeft hij op. Kreisel en Ten Hope doen het voortreffelijk met hun Renault Dauphine, zij laten met name op de tweede proef zien dat zij beduidend sneller zijn dan de concurrenten in hun klasse. De auto beschikt over een vijfversnellingsbak en een snelle motor. Een kachel is echter niet aan boord en aan de finish van een van de proeven is het -12 graden in de auto. Na afloop van de proef op de Ballon d’Alsace hebben zowel Kreisel als Tak ieder 30 winstpunten, op 1 punt minder gevolgd door Heidendahl. Na de vierde proef staan er negen Nederlandse equipes bij de eerste tien, waardoor de hoop op een vaderlandse overwinning stijgt. De Britse equipe Bayes-Abrams-Chapman komt in botsing met een Volkswagen die niet aan de rally deelneemt. De drie Britten gaan met verwondingen naar het ziekenhuis, terwijl één van de inzittenden van de Volkswagen om het leven komt. Er is opnieuw veel publiek bij de slotraces op Zandvoort. De toegangsprijzen variëren van drie kwartjes tot zeven gulden vijftig. Op Zandvoort moeten dit jaar vijf ronden worden afgelegd en een overwinning in de klasse levert 20 winstpunten op (van de totaal 75 winstpunten die te behalen zijn in de rally). Hans Kreisel rijdt voor wat hij waard is; hij weet dat hij zijn klasse moet winnen om zijn leidende positie in de rally te behouden. Ondanks de tegenstand van Kalkman slaagt hij hierin. Ook Hans Tak wint zijn klasse. Na afloop van de races op Zandvoort wordt een aantal deelnemers gediskwalificeerd en volgt een aantal protesten. Kreisel en Tak hebben beide evenveel winstpunten, maar bij Kreisel is het verschil met nummer twee in de klasse veel groter waardoor hij de rally wint. De rally kent uiteindelijk een drievoudig Nederlandse overwinning. Hans Kreisel en Dries ten Hope zijn, bij de zevende deelname aan de Tulpenrallye van Kreisel, de winnaars, gevolgd door Tak-Niemöller en Koks-Gorris. Kreisel en Ten Hope winnen ook de Drie Nullen Coupe dit jaar. Vanzelfsprekend wint Nederland daarmee ook de Landentrophée. De damesprijs is voor de dames Hall (vroeger tweede bestuurder bij Sheila van Damm) en Hopkinson. De clubteamprijs gaat naar de Porsche Club Holland, met Koks, Schorr en Leerdam, terwijl Ford de merkenteamprijs binnenhaalt. Dries Jetten en Hein Korte winnen met hun Goggomobil de klasse en veroveren een fraaie vijfde plaats algemeen in hun eerste Tulpenrallye.